Maart 2022. De lucht is blauw, de zon schijnt. Vogels fluiten het hoogste lied en er klinken klaterende kinderstemmen in de tuin.
Ergens hier niet ver vandaan schijnt ook de zon, maar dan op de puinhopen van wat eens een flatgebouw, een huis of een school was. Ook daar klinken kinderstemmen. Misschien vanuit een schuilplaats ergens onder een gebouw waar ze schuilen tegen de gevaren van de oorlog. Misschien zijn ze onderweg naar een veilige plek, ver weg van huis, tuin en familie. Terwijl de kinderen in mijn tuin vragen om nog wat drinken en klagen dat ze ‘honger’ (zin in snoep) hebben, weet ik dat de kinderen daarginds blij zouden zijn met een slok water en een stuk brood.
Ik voel me verscheurd tussen aan de ene kant genieten van wat ik heb en van wat eigenlijk normaal zou moeten zijn voor iedereen en aan de andere kant gevoelens van schuld en machteloosheid. Maar dan schieten me de woorden van een Oekraïense vrouw te binnen. Zij sprak in Heerlen de tijdens de demonstratie tegen de oorlog terwijl aan de andere kan van het plein mensen carnaval vierden.
Ze zei: “Hier demonsteren we en verderop wordt carnaval gevierd en dat is goed want die vrijheid hebben jullie. Geniet van de mooie momenten, van elkaar, heb elkaar lief bewaar een vonkje liefde en vreugde in je hart om te delen met anderen en laat je niet meeslepen in de afgrond van verdriet en ellende.”
Laten we deze wijze woorden in ons hart sluiten en daarbij doen wat we kunnen om niet alleen deze mensen te helpen maar ook al die anderen die onze hulp en steun kunnen gebruiken, op welke wijze dan ook.
