“Ik ben zwanger”, zei ze aan de telefoon. Ik schrok. Tot dat moment gingen onze telefoongesprekken over festivals waar we heen zouden gaan. Nog geen van mijn vriendinnen had het ooit over kinderen gehad. Zij ook niet. Veel vrienden en vriendinnen waren vrijgezel of pas net in een relatie. Om mij heen werd volop gereisd, gestudeerd, gefeest. En ik deed hetzelfde. Alsof ze mijn gedachten kon lezen, zei ze er meteen achteraan “Maar het verandert niets aan onze vriendschap.”
Ze meende het toen ze dat zei, maar de praktijk was heel anders. Ze ging minder werken om meer te zorgen. En terwijl ze oprecht dacht dat ze ook als moeder nog volop naar concerten, festivals en de kroeg zou gaan, bleek het haar wel te bevallen thuis met haar kleine meisje.
Waar ik toen niet bij stilstond, maar wat ik me nu wel realiseer, is dat je natuurlijk ook hartstikke moe bent als jonge ouder en blij als je ’s avonds nergens meer heen hoeft. Als ik mijn vriendin wilde zien, moest ik naar haar toe. Dat was lastig, want ik ging terug naar school voor een master informatie- en communicatiewetenschappen en verhuisde naar Utrecht. In de weekenden dat ik in Limburg was, stond ze niet bovenaan mijn lijstje.
Ik genoot met volle teugen van mijn tweede studentenleven. Drie jaar later kwam ik terug naar Limburg. Zij kreeg ondertussen een tweede en een derde kind. Als we elkaar heel soms nog zagen, deed ze haar best het niet alleen over de kinderen te hebben, maar dat kostte duidelijk moeite. En ik toonde – achteraf gezien – te weinig interesse in haar leven. Begrijpen deed ik het al helemaal niet. Drie kinderen? Drie dagen werken? Wat was daar nou leuk aan?
Twee werelden
Tot zij moeder werd, had ik geen idee dat de werelden van moeders en niet-moeders een andere baan om de zon draaien. Dat gespreksonderwerpen lichtjaren uit elkaar komen te liggen. Ik kon me er niets bij voorstellen wat het betekent om zo veel liefde en verantwoordelijkheid voor nieuw leven te voelen. En ik had er destijds dus ook (te) weinig belangstelling voor. Mijn vriendin en ik zagen elkaar een hele tijd niet. Ik liet het doodbloeden. Zij deed ook geen moeite.
Toen kreeg een andere vriendin een kind. We renden al meer dan een jaar wekelijks met elkaar en gingen daarmee door tot ze een maand of zes zwanger was. Vanaf dat moment verdween ze van de aardbodem. Dat ze hoogzwanger niet hardliep, snapte ik. Dat ze niet meteen na de bevalling haar sportschoenen weer aantrok, snapte ik ook. Maar ze kon of wilde helemaal niets meer. Zelfs als ik een kindvriendelijk terras voorstelde bij haar in de buurt met een speeltuin erbij en pannenkoeken op het menu was het antwoord ‘ik blijf liever thuis’.
Ik klaag niet
Dit is absoluut geen klaagzang over vrienden met kinderen. Ik ben heel blij voor iedereen wiens kinderwens in vervulling ging. En het is dat de vriendinnen die het hardst riepen dat ze geen ‘moeder de gans’ zouden worden en gewoon leuke dingen zouden blijven doen, het in hun eerste moedermaanden (en soms jaren) over niets anders konden hebben dan hun kind. Terwijl vriendinnen waarvan ik dacht dat ze direct in de zorgrol zouden verdwijnen juist extra ambitie kregen om carrière te maken.
Ik leerde beter veranderende vriendschappen omgaan. Ik leerde geduld hebben, want de meeste moeders verlangen na verloop van tijd naar ‘quality time’ zonder kind. Hoe meer vrienden kinderen kregen, hoe leuker ik het vond om af en toe op te passen en hoe vaker ik meeging naar het bos of de kinderboerderij. Maar ik leerde ook eerlijk zijn over waarin ik absoluut geen zin had. Mijn vrienden weten allemaal dat ze mij niet moeten uitnodigen voor ‘gender reveals’, ‘baby showers’ of kinderverjaardagen.
Het overgrote deel van mijn vrienden heeft inmiddels kinderen. Op de hardloopvriendin na, zijn ze allemaal nog vrienden. Met de moeder van drie die als eerste zwanger was, zat ik pas nog op een Heerlens terras.
Al heb ik soms keihard getwijfeld, ik ben ook nog steeds blij dat ik zelf geen kinderen heb. Ik ben liever die (soort van) tante die bovenop het klimrek staat, een balletje trapt en op ijsjes trakteert.
***
Hoe veranderden jouw vriendschappen toen je kinderen kreeg? Vond jij het moeilijk om over andere dingen te praten dan je kind of juist niet? Hadden kinderloze vriendinnen interesse in jouw leven en jouw kind? Bij Opgroeien in Parkstad zijn we heel benieuwd naar jouw ervaringen!
***
Marloes Zwagerman studeerde tegelijk met mij informatie- en communicatiewetenschappen. Zij schrijft heel veel over vrouwen zonder kinderen en waar zij tegenaan lopen. Kijk eens op haar LinkedIn-profiel om meer te lezen.
***
De tekening is van Mila Jongen.
