Zomaar een zonnige middag. Ik zit lekker op het terras in onze tuin te genieten van de geur van bloeiende lavendel en de warme zon op mijn huid.
Ergens in een van de buurtuinen klinken klaterende kinderstemmen met om de zoveel minuten een ‘oma?’ er tussendoor.
Geduldig antwoordt de oma. Ik kan niet echt horen wat ze zegt, maar wel dat ze spreekt met een harde ‘g’ en rollende ‘r’.
“Ach natuurlijk, het is daar oppasdag” schiet mij te binnen.
Ik weet dat daar regelmatig een oma en opa uit het noorden van land komen ‘afzakken’ om een paar daagjes op de kleinkinderen te passen. Net zoals verschillende kennissen van ons regelmatig naar het noorden tuffen om op hun kleinkinderen te passen.
Ik ben ook zo’n lange afstand-oma. Onlangs werd ons derde kleinkind geboren en maakten we voor de derde keer een “we komen er aan hoor” selfie in de auto! Bij ons eerste kleinkind maakten we ons nog serieus zorgen; “zouden we wel een hechte band met ons kleinkind kunnen opbouwen? Hoe vaak zouden we heen en weer moeten rijden voordat ons kleinkind ons zou herkennen?”
Nu weten we dat we daar geen zorgen over hoeven te maken. Niet alleen het regelmatig pendelen en de wederzijdse logeerpartijtjes, maar ook de sociale media zoals Whatsapp werken daar aan mee. Zo laat onze kleinzoon van vier zijn zelfgebouwde spoorbaan zien en spelen we via facetime kiekeboespelletjes met onze kleindochter van anderhalf.
Na zo’n sessie ploffen mijn lief en ik op de bank, kijken elkaar aan en zuchten dan gelijktijdig: “ach woonden ze maar om de om de hoek”. We kijken dan reikhalzend uit naar het eerstvolgende bezoek maar weten heel zeker: ‘Uit het oog is niet uit het hart’!
