Iris blogt: Nog eentje dan
Het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog schreef. In de maanden daarna nam mijn leven een andere wending die leidde tot stoppen met werken.
Nu zit ik aan tafel mijn laptop op te schonen en bestanden over te dragen. Ik zie de map met blogs voorbijkomen en realiseer me dat ik elf jaar lang schreef over alles wat op mijn pad kwam en besluit om de blogs te bewaren. Ik lees een aantal oude blogs door en een glimlach verschijnt op mijn gezicht. “Nog eentje dan, om het af te sluiten”, hoor ik mijzelf mompelen. Eentje om terug te blikken op al die jaren dat ik werkzaam was in peuterspeelzalen en kinderopvang en vanuit gemeente Landgraaf bij de Opvoedwinkel, het Centrum voor Jeugd en Gezin, Opgroeien in Parkstad, Welsun en Jens.
Door zon en regen fietste ik door de wijken en straten van Landgraaf. Geen enkele dag ging ik met tegenzin naar mijn werk. Achter zoveel voordeuren dronk ik kopjes koffie of kopjes thee terwijl ik naar ouders luisterde en hun grote en kleine vragen of zorgen over hun kinderen besprak. Het waren jonge ouders, oude ouders. Ouders met of zonder baan, ouders met verschillende nationaliteiten en achtergronden. Opvoedvragen zijn overal!
Soms was het lastig om een eerste contact te maken. Hierbij werd ik ook wel eens geholpen door het toeval en dan weer door mijn eigen instelling: handen uit de mouwen. Nooit zal ik die keer vergeten dat ik op weg naar een kennismakingsgesprek werd overvallen door een zomerse regenbui. Druipnat stond ik voor de voordeur toen de moeder aarzelend opdeed. Het ijs was meteen gebroken. Ik kreeg handdoeken, een warme kop thee en zelfs een paar droge sokken zodat mijn sandalen even konden drogen en het gesprek kwam zo op gang. Tijdens gesprekken hielp ik mee met was vouwen, speelgoed een fijne plek geven, boodschappen en to-do-lijstjes maken. Want praten tijdens een klusje gaat veel makkelijker. En wat heb ik gelachen toen een hond tijdens ons gesprek een leren label stilletjes van mijn rugzak had getrokken en er smakelijk op zat te kauwen.
Natuurlijk er waren ook ergernissen, ‘gedoetjes’ om dingen voor elkaar te krijgen. Net zoals het soms ook lastig was om het werk niet mee naar huis te nemen. De grens tussen oprechte betrokkenheid bij een gezin en de vraag niet kunnen loslaten, is soms zoeken naar balans. Maar deze dingen hoorden er nu eenmaal bij.
Ik ben nu klaar met werken, maar mijn werk is niet klaar, niet af, want er zullen altijd gezinnen zijn die een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Die iemand nodig hebben om hen weer in hun eigen kracht te zetten. Iemand die zegt: je kunt het, je doet het goed, blijf in jezelf vertrouwen.
Aan alle collega’s die met eenzelfde passie werken voor Jens, voor ouders en kinderen, wil ik zeggen: blijf werken met je hoofd en met je hart. Blijf geloven in het goede, houd vertrouwen in je eigen kracht en in de kracht van ouders en kinderen en vergeet vooral niet om ook goed voor jezelf te zorgen!