Het is eindelijk mooi weer en ik maak een wandeling met onze hond. Aan het begin van de route kom ik twee jongens tegen. Ze hebben allebei een radiografisch bestuurbaar autootje en racen hiermee vrolijk over het geasfalteerd voetpad.
“Te gemakkelijk”, lijken ze te denken en ze doen alle moeite om de auto’s door het nog niet zo hoge gras te laten rijden. Dit alles natuurlijk vergezeld van stoere kreten en veel spektakel.
Een goed uur later kom ik weer langs deze plek, de jongens lijken te zijn verdwenen. Maar nee hoor, even om de bocht zie ik ze staan aan de rand van de grote plas.
De een wat aarzelend, de ander kordaat zijn auto richting water sturend.
“Hij blijft toch niet drijven joh”, roept nummer een tegen de ander. “Nee, maar misschien kan hij wel over het kikkerdril rijden”, is het antwoord van nummer twee.
Ik houd mijn pas in, want ik ben ook nieuwsgierig of dit gaat lukken en vraag mij tegelijkertijd af of moet ik ingrijpen. Waarschuwen dat op deze manier de auto te nat zal worden en stuk zal gaan. Nog voordat ik mijn keuze gemaakt heb, klinkt er een triomfantelijke kreet: “Ja, ja het lukt, hij kan over kikkerdril rijden”. Helaas krijgen de wielen te veel of misschien wel te weinig grip op de glibberige massa en met een vaartje plonst hij in het ondiepe water. De jongen geeft niet op, er wordt ijverig gemanoeuvreerd en met een vaartje rijdt de auto door het ondiepe water naar de kant.
“Jongens leren ervaringsgericht”, denk ik. Het zijn onderzoekers en doeners. Het is niet de bedoeling om speelgoed kapot te maken maar ja, ze willen van alles ontdekken, kan dit uit elkaar, hoe beweegt dit, wat gebeurd er als ik….Als ouder ben je er misschien niet altijd even blij mee, maar het hoort erbij!
Of deze auto het heeft overleefd, ik weet het niet. Ik weet wel dat deze jongens heerlijk hebben gespeeld, dingen hebben ontdekt en veel te vertellen hadden bij hun thuiskomst.
