“Hij slaapt door!” lees ik deze morgen op mijn telefoon. “Al vier nachten achter elkaar”. Onze dochter is dolgelukkig. Na een jaar vol onderbroken nachten lijkt eindelijk de periode te zijn aangebroken waarop onze kleinzoon gewoon gaat doorslapen.
Het is zo vermoeiend voor jonge ouders, een kindje dat moeite heeft met doorslapen. Vooral omdat je vaak niet weet waarom er wordt gehuild en de twijfel of het ‘iets’ is of gewoon: ‘mama ik ben wakker kom spelen!’ Natuurlijk heb ik dan als moeder tips en advies maar ach, het is gewoon niet eenvoudig. Dat weet ik uit de tijd toen onze meiden nog klein waren en uit recente ervaring.
Onlangs kwamen de kleinkinderen (1 en 2 jaar oud) bij ons logeren. Hun mama en papa hadden echt behoefte aan een avondje rust. Het was de eerste keer dat ze zonder hun ouders bij ons zouden slapen, dus had dochterlief een lijstje gemaakt voor de jongste nachtbraker met tips bij huiltje zus en huiltje zo.
Om 23.00 uur sluip ik naar boven, even spieken in de kamer van onze kleindochter van 2. Zij slaapt als een roosje. Heel voorzichtig spieken in de kamer van kleinzoon van 1. Hij slaapt ook, dus kruip ik gauw in mijn bed.
Nog geen uur later hoor ik het eerste huiltje.
Een mekkerhuiltje = Tip 1: ‘even aanhoren niet meteen gaan’. Het wordt weer stil, maar daar begint hij weer.
Het mekkerhuiltje gaat langzaam over in een ‘joehoe hoort iemand mij’ huiltje = Tip 2: ‘heel stiekem om hoekje kijken en vooral niet oppakken.’ Ik doe zachtjes de deur open, maanlicht schijnt door het dakraam in het bedje. Gelijk met mijn hoofd om de hoek van de deur verstomt het geluid en ik zie hoe hij zich op zijn elleboogjes omhoogduwt om mij een allerschattigste glimlach te geven. Ik smelt maar denk aan Tip 3 = NIET OPPAKKEN.
Nee, ik ga over tot Tip 4 = ’zachtjes over zijn rugje wiegen tot hij slaapt’ en dat lukt. Ik sluip de slaapkamer af, maar als ik vlak bij de deur ben schiet ineens een koppie omhoog en begint hij weer te huilen. Ik zucht, loop terug en wieg zachtjes met mijn hand, vier vingers, drie vingers, twee vingers, een vinger. Ik sluip de deur uit ennnnn… huilen.
Er is niets echt niets aan de hand, daarom Tip 5 = ’dapper zijn en kort laten huilen.’ Ik sta achter de deur en denk aan alle tips op deze en alle ander websites over slapen. En ik denk aan zijn zusje, zij wordt straks misschien ook wakker en twijfel…..
Het huilen stopt maar zwelt dan ineens aan. Oh er is nu vast iets, hij heeft overgegeven, een vieze luier of zijn beentje klem tussen de spijltjes van het bed! Ik ren de kamer in, vergeet alle Tips en grits hem hysterisch huilend uit zijn bedje en houd hem tegen mij aan. Stilte, ontspanning en een big smile. Ik zucht, nu begrijp ik waarom moeders hun kind dan maar mee naar bed nemen.
Ik geef hem een slokje water, doe nog een luiercheck en het spel begint van vooraf aan. Nu met succes, ik sluip het kamertje af en kruip, inmiddels anderhalf uur later en steenkoud geworden, in mijn bed. Het is stil en het blijft stil en dan, o dan komt het stemmetje van de Over Bezorgde Oma in mijn hoofd: “hij is nu wel heel lang stil, hij zou toch niet?” Ja, zo kan ik ook niet slapen en sluip terug naar het kamertje waar hij natuurlijk prinsheerlijk ligt te slapen. Uiteindelijk val ik ook in slaap.
Nog geen vijf uur later meldt hij zich weer. Hij wordt niet vermoord maar heeft gewoon honger weet ik. Tevreden drinkt hij zijn fles leeg en kijkt mij daarna stralend aan. Kan ik deze charmeur terugleggen in zijn bedje? Welnee joh, het is toch als half zes! We starten de dag met knuffels en kiekeboe in bed, beter kan deze dag niet beginnen!
Na deze blog gaan jullie mij natuurlijk nooit meer om tips en advies vragen als je kindje niet doorslaapt. Maar wacht, ik heb echt een heel goede tip: Breng je kindje een nachtje naar oma & opa of een ander vertrouwd iemand, dan kan jij een nachtje doorslapen en krijg je nog meer begrip van ze als je weer even stoom moet afblazen over die doorwaakte nachten. En geloof mij, er komt een moment waarop ook jij juicht: Hij slaapt door!
