Ken je dat liedje van LUNA? Het heet: Mannen Kunnen Niet Alleen Zijn. Ik ben dubbel zo oud als LUNA, de meeste mannen in mijn omgeving ook. Toch herken ik wat zij zingt. Vooral die zin ‘je moet dealen met jezelf’. Veel mannen blijken daar bijzonder slecht in te zijn.
Om ons heen gingen in de afgelopen jaren helaas een aantal koppels uit elkaar. Vooral koppels met pubers, al durf ik niet te zeggen dat er een oorzakelijk verband is. De meeste vrouwen vinden na een breuk snel hun draai. Ze pakken nieuwe hobby’s op. Hebben ineens tijd om te lezen en series te kijken. Richten het huis opnieuw in als zij de ‘gelukkige’ zijn die er blijven wonen. Of leven zich helemaal uit op het inrichten van een nieuwe plek. En ze gaan met vriendinnen of familie uiteten of een weekendje weg als ze de kinderen niet hebben. Ze zijn totaal niet bezig met daten of een nieuwe relatie. “Ik denk dat ik nooit meer ga samenwonen”, hoor ik gescheiden vriendinnen regelmatig zeggen. En een aantal vriendinnen houdt dat inderdaad al jaren vol.
De mannen maken als de handtekening onder de scheidingspapieren nog maar nauwelijks droog is, vaak al een profiel op een datingapp aan. Hebben soms zelfs ‘meerdere ijzers in het vuur’ zoals ze dat dan noemen. Een vriend van ons presteerde het om een paar maanden na de breuk zijn kinderen alweer aan een nieuwe vrouw voor te stellen. Een half jaar later was die relatie voorbij. “Misschien had ik toch de breuk nog niet verwerkt.” De ex van een collega woonde na een half jaar alweer samen met een ander, zonder zich af te vragen wat dat met zijn kinderen deed.
“Ik zou helemaal niet bij haar weg kunnen”, zei een vriend van mij laatst. “Ik vind mijn relatie best wel een sleur. Maar ik zou niet weten wat ik met mezelf aan moest zonder haar.” Toen ik doorvroeg waarom, kreeg ik niet echt een duidelijk antwoord. Anders dan “Het is wel lekker dat ik over heel veel dingen niet hoef na te denken omdat zij die regelt.” Lijkt mij geen hele goede reden om bij elkaar te blijven.
Ik ben absoluut niet van plan bij mijn partner weg te gaan, want wij zijn heel erg leuk samen, al zeg ik het zelf. Maar ik denk dat ik het goed zou kunnen, alleen zijn. Het zou misschien een zooitje worden, omdat hij de ‘nette’ is van ons twee en ik eerder mijn schoenen ergens uitschop en mijn jas ergens neergooi. Maar ik kan intens gelukkig zijn met een boek op de bank. Met klooien in de tuin en herrie maken met de elektrische snoeischaar. Met uitgebreid koken en daarna vrienden uitnodigen om te komen eten. Daar heb ik geen partner voor nodig.
Ik vraag me af hoe het komt dat mannen – en ja, nu generaliseer ik, het zijn ze vast niet allemaal. Ik denk namelijk dat die van mij goed alleen kan zijn – zo veel moeite hebben met alleen zijn en blijkbaar niet kunnen dealen met zichzelf? Is het inderdaad omdat ze dan meer moeten nadenken en meer moeten beslissen? Is het omdat ze zich niet willen afvragen waarom de relatie is geëindigd?
Mannen, ik nodig jullie van harte uit om te reageren!
