Het is niet zomaar een zondag, maar een speciale zondag. Speciaal omdat onze dochter met man en kind een dagje ‘zijn afgezakt’. Gezellig even bijkletsen en genieten van onze kleindochter van nog geen anderhalf. Een schattig bijdehandje met een eigen willetje. Tegen etenstijd krijgen we ‘instructies’. De kleindochter eet graag en alles, als zij dat wil, en haar mama en papa hebben afgesproken dat als de lepel wordt weggeslagen, het bordje met opzet op de grond wordt gegooid, er dus geen toetje komt. Ze hebben daar een heel verstandig en goed onderbouwd verhaal bij. Overigens net zo verstandig en goed onderbouwd verhaal als dat van onze andere dochter en schoonzoon die hun peuter juist wel altijd een toetje geven. Zo doet iedereen het op zijn eigen manier en dat werkt het beste.
Wij, oma en opa vinden allebei de manieren van aanpak even goed. Wij zijn er toch lekker klaar mee, met het opvoeden. We zijn gewoon oma en opa en zeker omdat het grut niet naast de deur woont, leunen we vaak achterover en genieten.
Zo dus ook deze zondag. De kleindochter gaat aan tafel, de pompoensoep vindt ze heerlijk en hij gaat er soepeltjes in. Dan volgt de couscous. Na een paar happen vindt ze het hoog tijd om aan te geven dat ze het verder wel zelf kan. Ze graait naar de lepel en begint te mopperen.
Opa probeert zijn lachen te verbergen. “Vroeger kon jij daar anders helemaal niet om lachen” zeg ik zo langs mijn neus weg en tegen mijn dochter zeg ik: “ach ze wil zelf doen, laat haar nou maar”. “ Weet je het zeker?” vraagt mijn dochter met een veelbetekenende blik, en schuift ondertussen het bordje en de lepel naar haar dochter toe.
Ik had het natuurlijk kunnen weten, couscous is nou niet direct het ideale eten om zelf mee aan de slag te gaan als je zo klein bent. Sneller dan het geluid maakt de kleindochter ijverige weidse schepbewegingen met haar lepel. Het bijna net zo snelle ingrijpen van mijn dochter kan niet voorkomen dat een regen van couscous het gevolg is.
Dochterlief drukt grinnikend de couscous vast in de lepel, zo gaat het een heel stuk beter totdat de structuur van de couscous ineens veel interessanter is dan het scheppen in het bordje. Uiterst geconcentreerd worden er met kleine friemelvingertjes hoopjes couscous naast het bord gemaakt.
Ach het is zondag, de zon schijnt heerlijk naar binnen, ik ben oma, ik vind het best. “Knap, die fijne motoriek” grijns ik. De kleindochter onderstreept dit door met een grote zwaai haar creatie van tafel te vegen: “klaa” zegt ze stralend en daar is oma het helemaal mee eens!
